وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستمکده setamkade
(اسم) ۱. جایی که در آن حقّ افراد ضایع می‌شود ؛ ستم‌آباد ۱؛ ستمگاه۱.
ق۱۱. به هر روش که توانی خراب کن تن را/ از این ستمکده سیلاب را دریغ مدار (صائب، ۵/۲۲۶۱) ║ ق۱۲. زحمت‌کش ستمکدۀ ناتوانیَم/ بارِ جهان چو سایه به دوشم فتاده است (بیدل، ۱/۶۳۵) ║ بر این ستمکده یا رب چه سنگ می‌بارد/ که دل شکستگی و دیده رنگ می‌بارد (بیدل، ۱/۸۳۵) ║ ۱۳۵۸ش. زندگی در ستمکده‌ای چون اینجا ... به چه درد من می‌خورد؟ (ابراهیمی۱، ۷/۲۳۶)
۲. (مجاز) دنیا ؛ ستم‌آباد ۲؛ ستمگاه۲.
ق۱۱. مرا کنون که نمودند راه عالم غیب/ در این ستمکده دیگر نه ممکن است قرار (فیّاض لاهیجی، ۷۵) ║ ق۱۲. در این زمانه ترحم کجا، مروّت کو؟/ درین ستمکده انصاف چیست، عدل کدام؟ (بیدل، ۱/۱۹۸)