وضعیت: «تأییدشده»
ابله‌فریب ablahfarib [<← ابله + فریب (← فریفتن)>]
(صفت) (درمورد کسی یا چیزی) دارای ویژگی‌ها یا ظاهری غیرواقعی و دروغین که فقط افراد ساده‌لوح و نادان آن را باور کنند.
ق۷. چون نفَس ساحران صورتش ابله‌فریب/ چون سخن شاعران دولتش افسوس‌خوار (اسفرنگی، ۲۵۸) ║ ق۸. ماه ابله‌فریب و عشوه‌فروش/ قلبه دادش به عذرهای چو نوش (امیر خسرو۳، ۲۱۹) ║ ق۱۱. مجملاً بدین کلمات ابله‌فریب، آن گول‌طبیعتان را با خود متفق ساخته، مشخص آنها می‌سازد که من خسروام (جهانگیر، ۱۰۰) ║ ق۱۳. میرزا صالح... اصفهانی که مردی ابله‌فریب بوده، وارد این دیار شد (عبداللطیف شوشتری، ۳۷۷) ║ ق۱۴. بسیاری از شیادان و جرّاران که نام کیمیاگری بر خود بسته‌اند... در هیچ جای دنیا... احدی به سخنان ابله‌فریب آنان گوش نمی‌دهند (مراغهای، ۱۶۵) ║ ۱۳۴۸ش. فلسفه به او آموخته بود که غوغا و تلاش و فریب حیات همه پوچ است و دروغین است و ابله‌فریب (شریعتی، ۲۶۶)