وضعیت: «در حال تأیید»
بی‌شفقت bišafeq(q)at, -šafa-
(صفت) (کسی) که رنج دیدن و آسیب دیدن دیگران برای او اهمیت ندارد و او را متأثر نمی‌کند؛ بی‌رحم، نامهربان.
ق۵. اندر روزگار پیشین امیری بود ظالم و بی‌شفقت و بدکار (پند پیران، ۱۰۳) ║ ق۶. دو دستش سخت بربستند و بردند / به زندانبان بی‌شفقت سپردند (عطّار۵، ۱۶۱) ║ ق۸. سحاب بی‌آب، چون مادر بی‌شفقت، شیر از اطفال زمین بازگرفت (سیف هروی، ۸۹) ║ ق۹. از دور چرخ جفاپیشه و غیرتِ سپهر بی‌شفقت آن دولت بردوام و سعادت مالاکلام نماند (حافظ ابرو۱، ۳/۵۴۹) ║ ق۱۲. بی‌شفقت است ناخن خاراتراش عشق / نزدیک شد غبار دلم بیستون شود (حزین، ۲۰۲) ║ ق۱۳. با قزلباش‌ها، بی‌التفاوت و بی‌شفقت شدن و با افاغنه، علی‌الرغم قزلباش، اظهارِ عنایات و اَلطاف و تفقّدات و اشفاق بی‌حد و نهایت نمودن (رستم الحکما، ۲۲۲) ║ ۱۳۲۰ش. این کوردل عجوزۀ بی‌شفقت / چون طعمه بهرِ گرگِ اجل زادت (اعتصامی، ۲۱) ║ ۱۳۵۳ش. در تصوّرات کودکانۀ خود می‌پنداشتند دنیایی را که این اندازه بی‌شفقت، ظالمانه و عاری از عدالت است، باید به‌کلّی ویران کرد (زرّین‌کوب، ۵۷۲) ║ ۱۳۷۵ش. صبح زود، دو زنِ آیسوف را به خدا و اهالی بی‌شفقت سیسکو سپردند (مندنی‌پور۱، ۱/۱۶۱)