وضعیت: «در حال تأیید»
تشدق tašaddoq
(اسم) ۱. سخن گفتن با تغییر حالت لب‌ها طوری که آن سخن فصیح‌تر و بلیغ‌تر به نظر آید؛ با فصاحت سخن راندن.
ق۶. هرگاه که بساط سعادت منطوی شد اگر به چیزی تفکری رود که صواب محض باشد صراحت آن مُلَح و صباحت آن تشدّق به لباس قذف و قذع عرض افتد (محمد ملطیوی۱، ۲۷۸)
۲. بدون احتیاط و پروا سخن راندن که گاه ممکن است با هدف مسخره کردن مردمان باشد.
ق۶. گرگ جواب داد که پیلی دیدم با هیبتی عظیم و هیکلی جسیم و خشمی غالب و سخن گفتنی به تشدّق (محمد ملطیوی۱، ۴۲۶)