ابوالفضلیش

وضعیت: «تأییدشده»
ابوالفضلیش ‎abolfazliš‎ [<ابوالفضلی (← ابوالفضل + -ی (سازندۀ صفت/ قید) + -ش (ضمیر سوم‌شخص مفرد متّصل)>]
(قید) ۱. (خودمانی) هنگام درخواست از کسی برای صادق و راستگو بودن در بیان موضوعی به‌کار می‌رود.
۱۳۸۸ش. راست‌حسینیش... ابوالفضلیش، من که دور قبل با دو هزار رای افتادم، حقمه برم مجلس یا شما؟ (اینترنت)
۲. (خودمانی) برای تأکید بر درستی سخن یا امری به‌کار می‌رود.
۱۳۹۱ش. ابوالفضلیش این داداش کوچیکۀ ما... خیلی‌ام بچۀ بااستعدادیه، نتونست امتحانش رو خوب بده و افتاد (اینترنت)