فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

زشت‌سرشت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
زشت‌سرشت ‎zeštserešt‎
(صفت) (کسی) که اندیشۀ پلید و نادرستی دارد؛ بداندیش.
ق۱۲. قراخان زاغچندی را سرپنجۀ خذلان گریبانگیر جان گشته، با چند نفر در خاطر زشت‌سرشت مخمر کرد که علی‌الغفلة گزندی به ذات مقدس رساند (مهدی استرآبادی۲، ۳۹)

معنی زشت‌سرشت | فرهنگ جامع زبان فارسی