دیوسرشت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
دیوسرشت ‎divserešt‎
(صفت) ۱. (کسی) که ذاتی بد و رفتاری همراه با دشمنی و خشونت دارد ؛ ← بدسرشت‏۱.
ق۶. حسود دیوسرشت تو را شهادت نیست/ بر این سخن که بگفتم مرا شهادات است (امیر معزی، ۱۲۹) ║ ق۱۰. منظری دید چو ایوان بهشت/ ساکنش لیک یکی دیوسرشت (عرفی، ۳‏/۲۷۱‏) ║ ق۱۲. رأی جهان‌آرا به تأدیب آن جماعت دیوسرشت وحشی‌خصال، که در حوزۀ ممالک محروسه سکنی داشتند، تعلّق یافته (مهدی استرآبادی۲، ۳۳۸) ║ ق۱۴. می‌دانم و خواهش می‌کنم از من درگذرید. از این دیوسرشت بپرسید که تن ‌و‌ جانم را به‌این‌گونه در دام انداخت (ناصرالملک، ۱۲۱)
۲. (کسی) که چهره و ظاهری زشت و ترسناک دارد.
ق۷. سرهنگان دیوسرشتِ غلاظِ شدّاد بیرون بارگاه تقدیمِ خدمتِ «لایَعصون اللّه ... » را التزام نموده (ابن بی‌بی، ۱‏/۲۲۵‏) ║ بنگر که چه زشتی تو، بس دیوسرشتی تو/ این است که کِشتی تو، پس از که همی‌نالی؟ (مولوی۱، ۶‏/۴‏)
۳. (درمورد ذات و طبع انسان) که به بدی و زشتی گرایش دارد.
ق۹. کِی تواند ز طبع دیوسرشت/ دست بردن به فعل ناخوش زشت؟ (جامی۳، ۱‏/۲۰۰‏)
۴. (کاری) که از روی دشمنی و بدخواهی انجام شده‌است؛ دشمنانه.
۱۳۲۰ش. به اهالی فلک‌زدهٔ آن سامان امر و مقرر دارند که چون ارزاق و مأکولات از کنشتِ دیوسرشت ملخان گران شده و اهالی در سختی و بدبختی افتاده‌اند (بهروز، ۱۹)