وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌فزا(ی) vašatfazâ(y)
یک. (صفت) ← وحشتناکیک. ۲.
ق۶. صبح او پرده‌در آمد شام او وحشت‌فزای/ ابر او بیلک‌گذار و برق او خنجرگذار (جمال‌الدین اصفهانی، ۱۶۱) ║ ق۷. جانت بسی شکنجۀ غم خورد و کم نشد/ اُنس دلت ز خانۀ وحشت‌فزای خاک (سیف فرغانی، ۱/۱۳۹) ║ ق۱۱. گردید خشک همچو سبو دست بر سرم/ در حیرت مصیبت وحشت‌فزای تو (اشرف مازندرانی، ۱۱۹) ║ ق۱۲. سپهر اندر آن رزم وحشت‌فزای/ سیه‌مست از صوت هندی‌درای (تأثیر، ۲۱۲) ║ ۱۳۲۴ش. وآن تیره‌شب چگونه خدایا به سر بَرَم/ تا صبح گردد آن شب وحشت‌فزای من (حمیدی، ۱۶) ║ ۱۳۶۰ش. وحشت‌فزا شبی بود/ نفرین به هر لبی بود ـ کای مرگ و ننگ و نفرت/ بر آیتِ ستم باد (بهبهانی، ۵۹۰)
دو. (اسم) کسی یا چیزی که نگرانی و اندوه را افزایش می‌دهد.
ق۱۱. به این وحشت‌فزایان جای الفت نیست می‌خواهم/ دلی از شهر بیزار و دماغ سربه‌صحرایی (واعظ، ۴۰۸)