فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابهی

وضعیت: «تأییدشده»
ابهی ‎abhâ‎ [صورت تفضیلی و عالیِ بهی؛ <عربی>]
(صفت) ۱. زیباتر؛ بهتر.
ق۱۰. از افراد انسان آنان که در عزم و قوّت از همه اقوی و اکمل و در رای و تدبیر از ابنای جنس ابهی و اجمل باشند ... تصدی تعمیر عالم نمایند (خنجی۱، ۳۴۸) ║ ق۱۳. اگر فرضاً کسی منظّم این نظام کلی باشد غیر واجب‌الوجود و بداند آن حسن و بها و کمالی را که واجب‌الوجود دارد، هرآینه به فعل آورد این نظام را ... چه احسن و ابهی و اکمل از او نیست (هادی سبزواری: اسرارالحکم، ۱۷۸)
۲. روشن‌تر؛ نورانی‌تر.
ق۱۱. فرمان قدرقدرت قضاتوان در باب تهنیت تبدیل اسم سامی اسنیٰ ابهی سلیمان شاهی شعشعۀ سطوع {متن: سطوح} افکند (محمدمیرک حسینی: ریاض‌ الفردوس خانی، ۴۴۳) ║ در عرض این مرتبهٔ اشرف و اتمّ و ابهی و اقدم عقل نخستین [است] که صادر اول و اسبق اشعۀ تنزلات نورالانوار اوست (میر داماد۱، ۱۱)
۳. بهترین.
ق۱۳. و این مقام ارفع و اتم و اعلی و اکمل و اسنی و ابهی است در معرفت صفات حق‌تعالی و ملاحظهٔ حقیقت (میرحامد کنتوری: عبقات‌الانوار، ۳‏/۱۶۱‏)
۴. زیبا؛ خوب.
ق۱۳. در ذروهٔ آن دروازه‌ای است آنق و ابهی با آینه‌بندی‌ها و نورافشانی‌ها چون ... مجمع‌النورین (هادی سبزواری، ۳‏/۴۸۴‏)

معنی ابهی | فرهنگ جامع زبان فارسی