وضعیت: «در حال تأیید»
دواهی۲ davâhi [جمعِ داهیه۲؛ <عربی>]
کسی که بسیار زیرک و دانا است ؛ جمعِ داهیه۲.
۱۳۲۷ش. کدام شاعر عرب را با این نوابغ می‌توان مقابل نمود؟ کجا در عرب چنین دواهی‌ای وجود داشته است؟ (محمدتقی فخرداعی گیلانی: نامۀ پارسی، ش ۱/۲۶۰) ║ ۱۳۴۵ش. وی یکی از دواهی و جنایتکاران بزرگ تاریخ است که تهور و بلندپروازی او منکری ندارد. اسکندر در همه چیز به استثنای عفت و تقوی حسود بود (پژمان بختیاری: وحید، ش۲۸/۳۱۶) ║ ۱۳۵۳ش. برای حصول این تساوی بایستی سطح فکر نوابغ و دواهی تا به درجه‌ای پایین آید که با سطح افکار مردم عادی برابر گردد (زرّین‌کوب، ۳۲۰)