وضعیت: «تأییدشده»
اتضاح ettezâh [<عربی>]
(اسم) (درمورد موضوعی) روشن و واضح شدن؛ آشکاری.
ق۸. مبیّن، آن است که دلالت او متّضح باشد و اتّضاح او یا به‌نفْس‌خود بود بی اضمار و تقدیر یا به صفتی (شمس‌الدین آملی، ۱/۴۳۷)
اتضاح پذیرفتن
(درمورد موضوعی) روشن و واضح شدن.
ق۷. سلوک منهج قویم و انتهاج صراط مستقیم بدانچه احکام در وی مفصّل است و حلال از حرام متمیّز، اتضاح پذیرفته (مؤیّد خوارزمی، ۱/۵۹۱)
اتضاح یافتن
اتضاح پذیرفتن.
ق۹. چون حقایق بر او به تمامی اتّضاح یافت، آمن نشست (عبدالله قطب، ۵۶۲)