وضعیت: «در حال تأیید»
مشفقی mošfeqi [فعل همایند: کردن، نمودن]
(اسم) ← اشفاق۳.
ق۵. بر مُلک و خاندان مَلِک مشفقی نمود / گر مشفقی نمود مر او را ملک رواست (فرّخی، ۲۴) ║ ق۶. این سخن گفت و چون از این پرداخت / مشفقی کرد و مهربانی ساخت (نظامی۵، ۱۸۹) ║ ق۷. به اعتماد تو گر پرورد عجب نبود / ز مشفقی بچۀ شیر در کنار آهو (لویکی، ۲۲۹) ║ ق۹. کای مادر مشفق این چه کار است / کز مشفقیت دلم فگار است (جامی۳، ۲/۲۸۶) ║ ق۱۰. یک ره ز مشفقی نخریدیم عیب خویش / دایم هنر به مردم نادان فروختیم (عرفی، ۱/۷۷۴) ║ ق۱۱. هفت‌آباء چارمادر بهرِ فرزندی تو / بر سرِ آبائی‌اند و مشفقی و مادری (شفائی، ۱۴۸) ║ ق۱۲. نه‌تنها شبنم از بی‌مهری تو دست می‌شوید / صبا هرجا که باشد مشفقی را از تو می‌گوید (سیّدا، ۱۲۰)