منادا

وضعیت: «در دست علوم انسانی»
منادا ‎monâdâ‎
(اسم) (دستور) اسم یا گروهی اسمی که مورد خطاب یا ندا قرار می‌گیرد. در فارسی گفتاری، غالباً با تغییر تکیه مشخص می‌شود، اما در نوشتار، به‌ویژه نوشتار ادبی، همراه با یکی از نشانه‌های ندا، مانند: «ای»، «یا» یا «ـا» به‌کار می‌رود: مانند: ای دانشجویان، یا رب، خدایا ؛ اسم منادا(از نظر دستوری منادا یکی از نقش‌های نحوی گروه اسمی است و لذا جانشینان گروه اسمی یعنی ضمیر یا صفت نیز می‌توانند این نقش را به عهده بگیرند).
ق۵. چون ندا از خدای بود موسی را و آواز از آن درخت آمد، چه گویی خدای آنجا بود؟ جواب گوییم معنی آن است که ندا آمد موسی را از علوّ اعلی و بشنوانیدند آن ندا موسی را از جانب آن درخت، نه آن است که منادی آنجا بود که آن درخت بود لابل منادا آنجا بود و آن منادا موسی بود (سورآبادی۱، ۳‏/۱۸۱۳‏) ║ ق۱۱. تمنای پنهان و پیدا تویی / ندا هرکه دارد منادا تویی (ابوطالب موسوی فندرسکی: رسالۀ بیان بدیع، ۴؛ دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۸۱ش.) ║ ۱۳۷۶ش. این مورد شاهد مثال دیگری است برای بند «د» فوق‌الاشاره که اسم و منادا در تقابل قرار می‌گیرند (مجید صالحی: ترجمان وحی، ش۱‏/۵۴‏) ║ ۱۳۸۳ش. میبدی «لهف نفسی» را به صورت منادا ترجمه کرده‌است: ای دریغ خوردن نفس من! (سیده مریم روضاتیان: دیوان اشعار منسوب به حضرت امیرالمؤمنین علی (ع)، ۲۲۴؛ انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۸۳ش.) ║ ۱۳۹۵ش. حروف ندا تکواژهایی هستند که برای منادا ساختن اسم به‌کار می‌روند (علاءالدین طباطبایی: فرهنگ توصیفی دستور زبان فارسی، ۵۱۶؛ فرهنگ معاصر، ۱۳۹۵ش.)