وضعیت: «تأییدشده»
ابهام‌گرایی ebhâmgerâyi, -ga-, -’i [<← ابهام + گرای (← گراییدن) + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) ۱. گرایش به استفاده از کلمات مبهم و گاه عبارات پیچیده به‌نحوی که موجب دشواری فهم دقیق کلام شود.
۱۳۵۷ش. خاقانی اگرچه در ... ابتکار مضامین از مسعود سعد پیش است، اما فضل‌فروشی و ابهام‌گرائی و پیچیده‌گویی وی شعرش را در پایگاهی فروتر از مسعود قرار داده‌است (خسرو فرشیدورد: گوهر، ش۶۳/۲۱۳) ║ ۱۳۸۵ش. مکتب لیبرالیسم حقوقی که طرفدار تعیین قواعد حقوقی است سه دلیل عمده بر ... مخالفت با ابهام‌گرایی دارد (باقر انصاری: مجلۀ تحقیقات حقوقی، ش۴۳/۳۳۱)
۲. (ادبیات، هنر) گرایش به استفاده از ابهام (معنای۴) به‌مثابهٔ یکی از ویژگی‌های بیان هنری که تأویل‌پذیری متن را بیشتر می‌کند.
۱۳۸۲ش. همۀ وقایع ... در یک چارچوب معیّن و به زبانی ساده و مستقیم ارایه شده‌است. در آن هیچ بیان یا ترفند غامض یا تأکید بر فرمالیسم زبانی و استعاره‌گرایی، توسل به کنایات، ابهام‌گرایی و چندمعنایی وجود ندارد (حسن پارسایی: صحنه، ش۳۲/۶۹) ║ ۱۳۸۹ش. هدایت ... در برخی آثارش ... ابهام‌گرایی داستان نویسی مدرن را ... به‌کار برد (شریفیان - رحمانی: فصلنامۀ شعرپژوهی، ش۵/۱۴۳)