سفلیت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سفلیت ‎sofliyyat, se-‎
(اسم) ۱. سفلی (معنای یک. ۵) بودن؛ پایین بودن.
ق۷. اگر کُریّ نباشد، بعضی اجزاء او، اعلی باشد از بعضی، با آنک هیچ اولویتی نیست در تعیّن بعضی اجزاء او علویت را، و بعضی سفلیت را (قطب‌الدین شیرازی، ۴‏/۵۰‏)
۲. سفلی (معنای یک. ۱) بودن؛ مادّی بودن.
۱۳۶۸ش. عشق را فرومایگان از غلیان شهوت دانسته‌اند در حالی که عشق مایۀ زندگی و جاودانگی بوده، ... عشق یعنی مِیلِ به کار گرفتنِ ذوق، قریحه، استعداد، هنر، دانش، برتری، علویت ... و بی‌مایه کسی که چنین مقامات را تا حدِ سفلیت به تنزل آورد (شهری۲، ۴‏/۲۴۷‏)