وضعیت: «در حال تأیید»
دواهی۱ davâhi [جمعِ داهیه۳؛ <عربی>]
بلای بزرگ؛ مصیبت سخت ؛ جمعِ داهیه۳.
ق۶. چون از این دواهی و شداید خلاص یابم و نجات روی نماید، حقوق مناصحت و موافقت تو را به ادا رسانم (ظهیری، ۳۰۷) ║ ق۷. هرچند معضلات امور نامتناهی باشد، چون دستگیر فضل الهی بوَد، به ضعیف‌ترین سببی مرایر دواهی واهی شود (دهستانی، ۲/۹۶۴) ║ ق۸. هرکه با کلام قدیم و کتاب کریم استخفاف کند و به نقض عهد خدای تعالی اقدام نماید هرآینه کار او به چنین قضایا منتهی شود و عاقبت او به مثل این دواهی مختوم گردد (عزیز استرآبادی، ۳۳۶) ║ ق۹. با وجود عروض این دواهی و مصائب، امیر را از توجّه به مقابله و مقاتله با چنان پادشاهی بزرگوار و چنان لشکری بی‌شمار هیچ تقاعد و تجانب نبود (ابوبکر طهرانی، ۷۳) ║ ق۱۰. بعد از تحمل انواع شداید و مکروهات و اصطبار بر اصناف دواهی و بلیّات ...، بر حوالی معبرْ کوه‌های مصنوعه از یخ ... ملاحظه کردیم (خنجی۱، ۱۱۷) ║ ق۱۳. دولت انگلیس هم البته چنین تکلیفی را، که مستلزم دواهی عظمی و حوادث کبری نسبت‌به این دولت می‌تواند شد، وارد نخواهد آورد (فرّخ خان، ۱/۱۲۰)