فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

باستیز

وضعیت: «در حال ویراستاری»
باستیز ‎be’estiz‎
(صفت) ۱. (درمورد کسی) بدخُلق و پرخاشگر.
ق۷. لب‌های وی آنگه که باستیز بود/ در هر دو جهان از او شکرریز بود (مولوی۱، ۸‏/۱۲۹‏)
۲. سرسخت و لجوج و یک‌دنده.

معنی باستیز | فرهنگ جامع زبان فارسی