فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

رویگری

وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
رویگری ‎ruygari‎
(اسم) ۱. سفید کردن ظروف و وسایل مسی با قلع و نشادر و آتش پس‌از زدودن چربی و جرم از سطح آن‌ها ؛ سفیدگری ‏۱؛ صفاری‏۱.
ق۵. برو خلیفه را بگوی که من مردی روی‌گرزاده‌ام و از پدر روی‌گری آموخته‌ام (نظام الملک، ۲۳) ║ ق۸. اگر میسّر گشت فهو‌المراد واگرنه نانِ کشکین و روی‌گری برقرار است (حمدالله مستوفی۲، ۳۳۲) ║ ق۱۱. ابوالفضل نصربن خلف ابتدای حرفه به رویگری نمود با لیث پدر یعقوب به آن امر مشغول بودند (ملکشاه، ۵۵) ║ ق۱۴. صالح بن نصر کنانی بر سیستان غلبه کرد و یعقوب بن لیث صفار که به معنی رویگر است و گذران این پدر و پسر در سیستان از رویگری بود با صالح موافقت داشت (حسن فسایی، ۱‏/۲۰۸‏) ║ ۱۳۷۵ش. داستان پادشاهی را برایم تعریف کرد که گویا از سلطنت خلع‌اش کرده بودند و سر به دیار غربت گذاشته و غریبانه در شهری زندگی می‌کرد منتها چون رویگری می‌دانسته ... از این راه ارتزاق می‌کند (پژواک، ۵۳)
۲. مغازه و کارگاهی که در آن ظروف مسی را سفید می‌کنند ؛ سفیدگری ‏۲؛ صفاری‏۲.
۱۳۷۹ش. پیش‌ازاین زن‌جماعت برایش چیزی بود مثلِ دَم رویگری که فقط به‌کارِ گداختن کورۀ تنش می‌آمد... یا جایی برای خالی کردن خاکستر این کوره تا آتش گداخته جانی تازه بگیرد (چهل‌تن۱، ۸۵)

معنی رویگری | فرهنگ جامع زبان فارسی