فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

پیچ

وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
پیچ ‎pič‎
(اسم) نوعی میخ با شیارها و برآمدگی‌های مارپیچ روی ساقۀ آن و سر معمولاً آچارخور که برای اتصال دو یا چند قطعه به یکدیگر، بستن انواع یراق به مصنوعات چوبی یا فلزی و مانند آن‌ها به کار می‌رود.
ق۱۳. ازبرایِ پیچ وا کردن و سایر اجزای تفنگ هریک دست‌گاهی جدا است (بهاءالملک، ۱۸۸) ║ ق۱۴. ز نُه‌پتّه تخت وچقماق او/ ز ماسوره و پیچ و قنداق او (قاسمی کرمانی، ۳۹) ║ ۱۳۲۰ش. اتومبیل‌هایی که به مسافرت می‌روند باید اشیاء ذیل را همراه داشته باشند: میل پیس ۱ عدد، دنده بزرگ ۱ عدد، دنده کوچک ۱ عدد، یاتاقان ۲ عدد، پال پولک ۲ عدد، شمع برق ۲ عدد، لاستیک ۱ عدد، لاستیک تو ۴ عدد، زنجیر لاستیک ۲ عدد، جعبهً پیچ و مهره مختلف ۱ عدد (اسناد اصناف، ۱‏/۲۴۵‏) ║ ۱۳۵۳ش. او را در تابوت مخصوصی گذاشتند که دو متر و سی سانتی‌متر طول و یک متر وده سانتی‌متر عرض داشت و از داخل با ورقه‌های آهنی و پیچ‌های فولادی محکم شده‌بود (فرزانه، ۱۲۱) ║ ۱۳۸۲ش. دستة پیچ قید: وسیله‌ای برای پیچاندن دستة شکنجه به‌شکلِ مار نیم‌خیز؛ شکنجه: دارای دو تخته یکی ثابت و دیگری متحرک و انواع چوب‌ها برای ساخت آن. (تحریر رسالة منظوم جلدسازی) (نامۀ بهارستان، ش۷-۸‏/۳۱‏)

معنی پیچ | فرهنگ جامع زبان فارسی