وضعیت: «در حال ویراستاری»
باوحشت bâvahšat
(صفت) ۱. ← وحشتناکیک. ۲.
ق۶. عاصی را ندانم تا چند سال در زندان حق بمانَد. آه از آن روز زندان باوحشت، آه از آن ماران و کژدمان باهیبت (احمد طوسی، ۳۸۴) ║ در این کوه وادی‌ای است و در آن وادی غاری است بس تاریک و ناخوش و باوحشت (طرسوسی، ۱/۳۳۵) ║ ق۷. گر آن شب‌های باوحشت نمی‌بود/ نمی‌دانست سعدی قدر این روز (سعدی۳، ۱۹) ║ ق۹. باوحشت‌ترین منازل در طریق محبّت از آن است که محبت مقتضی آرام دل و انس جان است به هرچه از محبوب رسد (محمد تبادکانی، ۲۰۹) ║ ق۱۴. چه روی داده‌است که هرگز از تو صیحه‌ای باوحشت‌تر از این صیحه نشنیده بودیم (ملا حبیب، ۳۸)
۲. ← وحشتزدهدو..
ق۷. اگر معاشرت نکند الّا با کسی که در کمالِ علم او را نظیر بوَد، او را عیشی با غبطت نبوَد و پیوسته باوحشت بوَد؛ و این از تدبیر صائب دور بود (شرف‌الدین قزوینی، ۹۵) ║ بینم تو را و من از هیبتت باوحشت باشم. پس به لطف و مهربانی خود مرا اُنس دهی (مؤیّد خوارزمی، ۴/۴۶۹)