ابانت

وضعیت: «تأییدشده»
ابانت ‎ebânat‎ [گونۀ دیگر: ابانه؛ املای دیگر: ابانة؛ <از عربی ابانة>]
(اسم) ۱. آشکار کردن.
ق۶. در حد، لفظی باید که بدو کشف و ابانت افتد محدود را از نامحدود (ابوالفتوح، ۱‏/۱۲۴‏) ║ هرون از من گویاتر و فصیح‌تر است. او را با من بفرست تا به فصاحت خویش مرا در ادای رسالت و ابانت حجت یاری دهد (میبدی، ۷‏/۸۸‏) ║ ق۹. خدای عزوجل نور است و صفت نور کشف و ابانت امور باشد (عبدالله قطب، ۲۵۱)
۲. جدا کردن؛ جدایی.
ق۶. صفای صفا ابانة اسرار است از حدثان به مشاهدۀ حق به نعت اتصال (روزبهان۱، ۵۶۲) ║ ق۷. دستی که عمدۀ تن است و عزیزتر جارحه‌ای از جوارح، چون مار گَزید ... معالجت جز قطع و ابانت نیست (جرفادقانی، ۱۶۲)
ابانت کردن
(گاهی با حرف اضافۀ از) ؛ ↑ ابانت‏۱.
ق۶. هرچه از خویشتن ابانت کند، عرب ورا ناطق و متکلم خوانند بر توسّع (ابوالفتوح، ۱۵‏/۲۳‏) ║ ق۹. حضرت رسالت نباید که خاطر خود را به تحصیل هرچه در کلیه خطاب است ... رنجه دارد که آن ابانت به تدریج حق عز و جل خود خواهد کرد (عبدالله قطب، ۲۳۵)