وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سور۲ sur [جمع: اسوار۳]
(اسم) (منطق) واژه، عبارت یا نمادی ریاضی که پیش از موضوع قضیه می‌آید و کمیّت افراد آن را تعیین می‌کند، مانندِ بعضی، هر و هیچ.
ق۵. چون موضوع کلّی بوَد، از دو بیرون نبوَد: یا پیدا نکرده بوَد که حکم بر چند است: بر همه است، یا بر برخی ... یا پیدا کرده بوَد چندی حکم ...، و لفظ پیداگر چندی را سور خوانند (ابن سینا۴، ۴۰) ║ ق۷. در عکس احتیاط باید کرد تا موضوع و محمول با تمامیِ اجزاء از یکدیگر و از لواحقِ ربط و سلب و سور و جهت متمیّز باشند و به‌تمامی منعکس شود (خواجه نصیر۲، ۱۲۴) ║ چون کیفیّت نسبت از قوّت و ضعف لازم قضیّه بوَد، به‌خلاف کلیّت و جزویّت کِی لازم قضیّه نیستند، لاجرم ... سور را اعتبار نکردند (قطب‌الدین شیرازی، ۲/۸۳) ║ ق۸. سور موجبۀ کلیه در متّصله کلما و مهما و متی بوَد، در منفصله دائماً ... و سور موجبۀ جزئیه قد یکون و در سالبه قد لایکون (شمس‌الدین آملی، ۲/۴۵۶) ║ ۱۳۳۴ش. در بسط صوری منطق می‌توان سورها را بر هر قالب منطقی مقدم ساخت، منتهی اگر قالب منطقی p مثلاً از متغییر x مستقل باشد (غلامحسین مصاحب: مدخل منطق صورت، ۲۲۴) ║ ۱۳۵۳ش. باید کلماتی ازقبیلِ هر یا همه یا بعضی یا پاره‌ای، که قبلاً گفتیم سور نامیده می‌شوند، بر سر موضوع قضیه آمده باشد (مطهری۱، ۵۱) ║ ۱۳۷۶ش. در منطق جدید از منطق جمله‌ها شروع می‌کنیم و همۀ این نوع استنتاج‌ها را به‌راحتی و بدون کاربرد سور انجام می‌دهیم (ضیاء موحد: نامۀ مفید، ش۱۰/۷۴) ║ ۱۳۹۶ش. لازم نیست به عناصر موجود در معادله معنایی تجربی بدهیم و آن را با سور کلی بیان کنیم، آنچه ابتدا نیاز است معنایی نسبتاً مجرد است که به معادلات و اجزای آن می‌دهیم (سعید معصومی: مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی، ش۴/۵۷۹)