وضعیت: «تأییدشده»
ابی abi(y) [گونۀ دیگر: ابیه؛ <از عربی ابیّ>]
(صفت) ۱. (درمورد کسی) که از قبول چیزی خودداری و آن را انکار می‌کند.
ق۷. شرف نفْس هرآینه از تحمل حیف ابی تواند بود و به قبول ضیم تن درنتوان داد (جوینی، ۲/۱۹) ║ عقل از آن بازی همی‌یابد صَبی/ گرچه با عقل است در ظاهر ابی (مولوی۲، ۳/۴۰۱)
۲. (درمورد کسی) که تن به خواری نمی‌دهد.
ق۷. جلالالدین با نیتی در جهاد قوی و جمعیتی در اسلام ابی استقبال او کرد (سیرت جلالالدین، ۱۰۶)