دروگر

وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
دروگر ‎dorugar‎ [گونۀ دیگرِ درودگر]
⇐ درودگر.
ق۵. آهن‌گر بی آهن کار نتواند کردن؛ و دروگر بی چوب و آن‌چه بدین ماند (مستملی، ۱‏/۲۵۳‏) ║ ق۶. استادی دروگر بود در نیشابور که مثل او نبود، او را حسین نجّار گفتندی (ابن فندق، ۲۸۱) ║ ق۷. منم آن تخته که با من دروگر کارها دارد/ نه از تیشه زبون گردم نه از مسمار بگریزم (مولوی۱، ۳‏/۲۰۰‏) ║ ق۹. یوسف نجّار کیست نوح دروگر که بود/ تا زِ هنر دَم زند بر درِ دکّان او (محمود حسینی، ۳۰۳) ║ ق۱۲. دروگر ارّه را از خانۀ خود رانده از خسّت/ مگر بر ریزۀ خوانش نموده تیز دندانی {عالی شیرازی، ق۱۲} (شهرآشوب، ۲۵۶) ║ ق۱۴. دادش آن‌گه به دست جهل و بدو گفت/ تخته و در، نیک جفت کرده دروگر (ادیب‌الممالک، ۲‏/۲۵۴‏)