وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سپندان۲ sepandân, sa- [گونۀ دیگرِ اسفنددانه]
۱. ظرفی که در آن دانۀ اسفند را می‌سوزانند، آتشدان.
ق۷. ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپند/ پای‌کوبان شَوَم و سوز سپندان بکِشم (مولوی۱، ۴/۵) ║ من سه پندت دهم، اول تو سپند ما باش/ که خلیلیّ و نسوزی چو سپندان تواَم (مولوی۱، ۷/۱۳۰) ║ ق۹. دلم گر گوید از مِهرت سپندانی‌ست بر آتش/ مشو غرّه که سندان دَرج باشد در سپندانش (جامی۱، ۱/۶۲) ║ ق۱۲. از سپند خال رویش عود بر آتش نهاد/ زآن‌سبب دل چون سپندان می‌نماید مجمری (لامع، ۵۱۲)
۲. (گیاه‌شناسی کهن) ← اسفند۱۳.
ق۷. سنگ اندوه را ز بد سپرم/ وآتش غم را سپندانم{روحی ولوالجی} (روحی ولوالجی: عوفی۱، ۲/۳۶۹) ║ ق۹. الحَرمَل: سپندان (دهار، ۱/۲۱۹) ║ ق۱۲. گردون پیر مزینات نجوم را در آن روز عشرت‌آیین بر آن بزم فردوس‌قرین [نثار] فرموده، جهت اصابت عین‌الکمال عقد پروین چون سپندان بر آتش خورشید پراکنده (محمد مروی، ۲/۷۳۵)