فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابرخیز

وضعیت: «تأییدشده»
ابرخیز ‎abrxiz‎ [<← ابر۱ + خیز (← خاستن)>]
(صفت) ۱. پُرابر.
ق۱۰. ز پَرّ خدنگ آسمان ابرخیز / ولی ژاله‌اش جمله پیکان تیز (ناشناس: روملو، ۳‏/۱۳۱۹‏)
۲. پدید‌آورندۀ ابر.
ق۱۲. آفتابی بحرزای و ابرخیز / آفتابی در دل هر قطره نیز (نشاط، ۲۵۲) ║ ۱۳۷۹ش. خدایا! ... با ابرهای باران ریز و بهار ابرخیز و گیاه طرب انگیز رحمت خود را بر ما بگستران (ناشناس: مجلۀ موعود جوان، ش۱۴‏/۵۸‏)
۳. (درمورد جایی) که آسمان آن در بیشتر مواقع ابری است.
۱۳۹۲ش. زمین و ویلا درمنطقه ابرخیز و ییلاقی (اینترنت)

معنی ابرخیز | فرهنگ جامع زبان فارسی