فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

عیب‌سرشت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
عیب‌سرشت ‎’eibserešt‎
(صفت) (کسی) که اخلاق و رفتار ناپسند دارد.
ق۱۱. هرکس‌ که کند عیبِ کسی عیب‌سرشت است/ جز زشت به آیینه که گفته‌ست که زشتی؟ (فیّاض لاهیجی، ۷۸۲)

معنی عیب‌سرشت | فرهنگ جامع زبان فارسی