ابزاری

وضعیت: «تأییدشده»
ابزاری ‎abzâri‎ [<← ابزار۱ + -ی (سازندۀ صفت/ قید)>]
‌یک‌. (صفت) (درمورد کسی یا چیزی) که بدون توجه به ارزش واقعی آن و صرفاً برای برآورده شدن اهداف و مقاصد کسی یا گروهی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد.
۱۳۴۸ش. هیچ نقش سیاسی بر توده‌های ابزاری خودشان اعمال نمی‌کنند (آل‌احمد۵، ۱‏/۹۹‏) ║ ۱۳۸۰ش. این از معدود دفعاتی بود که لهجۀ اصفهانی کاربردی درست و غیر ابزاری پیدا می‌کرد (فیلم، ش۲۷۴‏/۵۰‏)
‌دو‌. (اسم) (زبان‌شناسی) از حالت‌های دستوری گروه اسمی که غالباً بر وسیلۀ انجام دادن عمل دلالت دارد؛ بایی (مصوب فرهنگستان، ۱۳۸۶، در برابر instrumental).
ترکیبات: استفادۀ ابزاری؛ رفتار ابزاری؛ عقل ابزاری؛ متغیّر ابزاری؛ مصرف ابزاری؛ نگاه ابزاری