وضعیت: «تأییدشده»
ابنه‌ای obne’i, -yi [<← ابنه + -ی (سازندۀ صفت/ قید)>]
(صفت) مبتلا به ابنه.
۱۳۴۷ش. حرفو دراز می‌کردن که ازبس‌کی شووره رو مکیدم، پوست‌واستخونش کردم و مردپرست و حشری و خارشکی و ابنه‌اییم می‌خوندن (شهری۴، ۱۵۴) ║ ۱۳۶۳ش. پدرسگ ابنه‌ای پاک آبروی شهربانی را برده بود (آقایی۱، ۳۴۲) ║ ۱۳۷۶ش. نادری گفت: تعریف کن برای آقا که کی تو را ابنه‌ای‌ات کرده (گلشیری۳، ۳۱۱)