وضعیت: «در حال ویراستاری»
سرشتی serešti
(صفت) مربوط به سرشت (معنای سرشت یک. ۱).
ق۷. طعن در مردمان و مشغول بودن به ذکر نقصان ایشان صفت سرشتی است در طبع آدمی از صفت‌های سبعی (مؤیّد خوارزمی، ۳/۷۲) ║ ق۱۴. گفتم: خداوندا این طفل را حفظ فرما. اطفال ایران ذکاوت مخصوصی دارند که سرشتی است (مراغهای، ۷۱) ║ ۱۳۵۴ش. من که به مادر خود، هنوز به‌عنوانِ کودک، پیوند سرشتی داشتم (احسان طبری۱، ۲۵) ║ ۱۳۷۴ش. یکی دو بار مادر با سادگی سرشتی‌اش به او نزدیک شد (دولت‌آبادی۲، ۳/۶۵)