وضعیت: «تأییدشده»
ابهام‌گویی ebhâmguyi, -’i [<← ابهام + گو (← گفتن) + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) بیان پیچیده و نامفهوم مطلبی یا سخنی.
۱۳۵۳ش. عرفا تعمد دارند در ابهام‌گویی، زیرا نمی‌خواهند افراد غیرِوارد از اطوار و حالات و مقاصد آن‌ها آگاه شوند (مطهری۱، ۲۴۱) ║ ۱۳۸۱ش. روشن است که طرح این سؤالات ناشی از نوعی ابهام‌گویی در خود کنوانسیون بود (مسعود راعی: معرفت، ش۵۸/۶۵)