سحری

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحری۲ ‎sahari‎
‌یک‌. (قید) ← سحر ‏‌دو‌.؛ سحرگاهی۲.
ق۶. سحری زباغ حسنش نفسی زدم ز حیرت/ گل و باد و سرو ترسم که رسد بسی زیانش (اخسیکتی، ۳۶۷) ║ دوش آمد خیال تو سحری/ تا مرا در هزار کار نهاد (عطّار۳، ۱۲۱) ║ ق۷. دوشم سحری باد ز تو جانی داد/ بیمار که جان چنین دهد خوش باشد (کمال‌الدین اصفهانی، ۸۱۴) ║ ق۸. سحری وصال تو از خدا به دعای شب طلبیده‌ام/ مگر ای سحر نفسی زنی مگر ای دعا اثری کنی (سلمان ساوجی، ۳۹۲) ║ ق۱۰. سحری در اردو ریخته مظفّر و منصور گشتند (خواندمیر۲، ۳۵۵) ║ ق۱۱. چون سیستانیان این اوضاع مشاهده کردند چهل هزار مرد نامی با هم عهد کردند که سحری به اردوی امیر تیمور حمله آورند و به هیئت مجموعی بیرون آمده آن روز جنگی شد که حکایت رستم و افراسیاب و اسفندیار منسوخ شد (ملکشاه، ۱۰۴) ║ ق۱۴. نواب‌مشارالیه ... غفلتاً سحری یورش به احشام پنجعلی می‌آورند (خفیه‌نویسان، ۴۵) ║ دیشب سحری رفتم در منزل درویشان/ خوردم قدحی شربت از مرحمت ایشان (نسیم شمال، ۱‏/۱۵۳‏)
‌دو‌. (اسم) ← سحر‏‌یک‌. ۱.
ق۶. وقت سحری باد درآمد ز پس‌و‌پیش/ و آن حلقه ز چشم من سرگشته نهان کرد (عطّار۳، ۱۵۹) ║ ق۹. آن عیّاران در آن شب بسیار زحمتی کشیده‌ بودند، وقت سحری بود (بیغمی، ۲‏/۲۲۴‏) ║ ق۱۰. احوال مضراب پرسید. گفتند: سحری بود که کوچ کردند (ابومسلم‌نامه، ۳‏/۳۷۶‏) ║ در سحری بود که مردم غافل بودند و دروازه‌ها را به‌دستورِ سابق گشادند و مردم آبکش و علف‌کش و غیره می‌درآمدند و می‌آمدند (گلبدن بانو، ۱۱۶)