ریف

وضعیت: «تأییدشده»
ریف ‎rif‎ [جمع: اریاف]
(اسم) زمین آباد؛ زمین کِشت‌شده.
ق۷. سلطان مرحمت فرماید که لشکرِ منصور تا اوانِ خریف {متن: حریف} به ریف و خصبِ ریاضِ غنّای یبلو مَغنیٰ سازد و چهارپایان فربه شوند (ابن بی‌بی، ۱‏/۲۲۸‏) ║ ق۱۲. در سِیف و ریف و حِیف، حیف و خیف و جَنَف شیوع یافت (مهدی استرآبادی، ۶۷۰)