فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابالهه

وضعیت: «تأییدشده»
ابالهه ‎abâlehe‎ [جمعِ ابله؛ <ساختۀ فارسی‌زبانان، از مادهٔ عربی و به روش واژه‌سازی عربی>]
جمعِ ابله‏‌دو‌. ۱.
ق۹. اذکیا و حذاق در اطراف آفاق مسافرت کردند و در استکشاف احوال ابالهه و احماق عالم مبالغت نمودند (کمال‌الدین خوارزمی: ینبوع ‌الاسرار، ۱۲۴)

معنی ابالهه | فرهنگ جامع زبان فارسی