وضعیت: «در حال ویراستاری»
رفیقانه rafiqâne
یک. (قید) با حالت دوستی و صمیمیت.
ق۶. با چنین یاران کاری و دوستان غاری راه می‌سپردم و منزل می‌شمردم تا رسیدم به سرحدّ خراسان که نامش دامغان است. روزی دو آنجا رفیقانه ببودند و از رنج راه بیاسودند (حمیدالدین بلخی، ۹۴) ║ ق۱۴. کارگرها همه رفیقانه/ پیششان ساده و صمیمانه ـ سفره گسترده آب و نان دادند/ همه کارخانه را نشان دادند (لاهوتی، ۷۱) ║ ۱۳۲۷ش. عرابه‌کشان فیض‌آبادی از آن‌گونه جزاها نترسیده، آخون بابایف مذکور را چندین سال در بین خود گرفته، با او رفیقانه کار کرده گشته‌اند (عینی، ۴/۶۰۷) ║ ۱۳۵۸ش. شاید برملا شود که این آلنی کافر چرا در نظر اول، در قدم اول، با ملای تازۀ دربسته این‌قدر مهربان راه آمده‌است و رفیقانه و چنان‌که گویی بیست سال است رفیق‌اند (ابراهیمی۱، ۴/۳۹) ║ ۱۳۶۸ش. اکنون رفیقانه به یکدیگر می‌نگریستند (نجفی۱، ۱/۵۵۷)
دو. (صفت) ⇅ رفیقانهیک..
ق۱۴. شاه حاجی تقی را جلو خواست و پرسش گرم رفیقانه کرد (نظام‌السلطنه مافی، ۱/۲۷۴) ║ ۱۳۳۱ش. رفتارِ من با آن‌ها رفیقانه نبود (علوی۲، ۸۴) ║ ۱۳۶۲ش. دشنام رفیقانه هم اگر به من بدهی، به دل نمی‌گیرم از تو (دولت‌آبادی۱، ۶/۱۶۶۵) ║ ۱۳۸۲ش. شاید کامران روی حسّی دوستانه و رفیقانه چنین پیشنهادی می‌کرد (محمدعلی۲، ۱۹۴)