ابرکردار

وضعیت: «تأییدشده»
ابرکردار ‎abrkerdâr,kar_‎ [<← ابر۱ + کردار>]
‌یک‌. (قید) ۱. (مجاز) با بخشش و سخاوت بسیار.
ق۵. برق‌مانند بر مُعادی زن / ابرکردار بر مُوالی بار (مسعود سعد، ۱‏/۲۸۵‏) ║ ق۶. ابرکردار قطره‌های عطا / بر موالیّ و بر حوالی بار (وطواط۱، ۲۲۰) ║ ق۸. فرزندانش ... ابرکردار بر گلستان و خارستانِ حیاء حبا و عطا بارانیدند (منشی کرمانی۲، ۱۶)
۲. مانند ابر.
ق۶. در فشانم اگرم شاه ز پستی عراق / ابرکردار به‌ بالای خراسان آرَد (سید حسن غزنوی، ۴۰) ║ ق۷. از اختلاط خلق و تبلیغ رسالت و اشتغال به معاملات بشری هر نفس وجودی می‌زاید، و ابرکردار در پیش آفتاب حقیقی می‌آید (نجم دایه، ۳۲۶)
‌دو‌. (صفت) ۱. (مجاز) ⇅ ابرکردار‏‌یک‌. ۲.
ق۶. ببارد صاعقه بر خصمِ بدگوهر گهِ هیجا / چو خندد تیغِ پرگوهر به دست ابرکردارش (مجیر، ۱۲۲)
۲. (درمورد فیل) به بزرگی ابر.
ق۱۱. اکثر از آن فیلان کوه‌پیکر ابرکردار به ‌باد داد (بداؤنی، ۲‏/۱۳۴‏)
‌سه‌. (اسم) (مجاز) مرکب تندرو.
ق۹. آن مرکب بادرفتار را برانگیخت: از این صحرانوردی، زمین‌هیکلی، ابرکرداری، خنجرگوش هاون‌سُمی ... بدین نوع در میدان آمد (بیغمی، ۱‏/۳۴۳‏)