وضعیت: «تأییدشده»
اتمیت atammiy(y)at [<عربی>]
(اسم) بیشترین و کامل‌ترین بودن.
ق۷. از ممیزات، اتمیت و انقصیت است، چون مقدار تام و ناقص (قطب‌الدین شیرازی، ۳/۱۴) ║ ق۹. چون انسان آخر مراتب موجودات است، تقابل و محاذات واقع است، و چون بعد از انسان، هیچ مخلوق نشده و یک طرف او ظلمانی عدمی است، ظلمت و کثافت بر وجه اتمیت واقع است (محمد لاهیجی، ۱۷۱) ║ ق۱۱. تمامیت مرتبۀ عشق به مقدار اتمیت ادراک کمال ذات معشوق می‌باشد (میرداماد۱، ۶۹) ║ ۱۳۶۵ش. ساحت اعلای بزرگ‌ترین معلم اخلاق ... را به‌دست آورد که براثر تمامیت قابل و اتمیت فاعل به سیروسلوک منازل و مراحل عالیۀ عوالم نفس نائل آمد (حسن حسن‌زادۀ آملی: کیهان اندیشه، ش۸/۷۲) ║ ۱۳۸۳ش. حذف شرور جهان را از اکملیت و اتمیت می‌اندازد (محمد موسوی بجنوردی: پژوهشنامۀ متین، ش۲۳و۲۴/۲۰)