وضعیت: «تأییدشده»
اتلال atlâl [هم‌آوا: اطلال؛ جمعِ تل؛ <عربی>]
(اسم) برآمدگی‌های سطح زمین که از کوه کم‌ارتفاع‌تر است؛ تپه‌ها.
ق۶. زلف سواد شب بر بناگوش اتلال نهادند (دقایقی، ۷۹) ║ ق۸. سلطان محمود ... با امرا و سرداران لشکر ... و سیصد سر فیل مست جنگی که با اطواد و اتلال کبیره تشابه نمودندی ... فراپیش مواکب همایون بازآمدند (خواجه احمد سمنانی: اسناد تیمور، ۸۰) ║ ق۱۱. هر سال به وقت آنکه اتلال و جبال کسوت زَندَنیجی را به لباس اخضر برمی‌گیرند، به کرمان و سیرجان و شیراز آمده مراسم قتل و غارت به‌تقدیم می‌رسانیدند (محمد میرک: ریاض الفردوس خانی، ۲۷۵) ║ ق۱۲. کارگران الماس‌تیشه احجار منیعه و اتلال رفیعه از اثناء راه بریده و شکسته و به جاهای نشیب جر و محاریب بسته، نهری عریض و عمیق ... حفر نمودند (حسینی منشی، ۲۷۳) ║ ق۱۳. گلگون‌سواران لاله و شقایق در اتلال و شواهق صف برکشیده، درع بوستان سنبل و سوسن در میدان چمن بمالیدند (ایشلقی، ۴۹) ║ ق۱۴. شکار من در اتلال بلند است / نه عبدی کآهوی سردرکمند است (ایرج میرزا، ۷۶) ║ ۱۳۲۶ش. برگشوده فک در اتلال و وهاد / تا ببلعد رأس لقمان بن عاد (تقی دانش، ۲/۱۰۲) ║ ۱۳۸۶ش. طی بررسی‌های اتلال باستانی دشت خوزستان در کنار جاده دزفول ...، موفق به کشف لوح سنگی ایلامی شدیم (سعید گنجوی: پیام باستان‌شناس، ش۷/۲۷)