وضعیت: «تأییدشده»
ابله‌گونه ablahgune [<← ابله + گونه>]
(صفت) (ادبی) دارای رفتار یا چهره‌ای مانند ابلهان.
ق۵. این فرخ مردی صائن و عفیف بود، ولیکن پاره‌ای ابله‌گونه بود (اخبار برامکه، ۴۵) ║ حاجب سرایی ابله‌گونه‌ای، که او را خمارتگین ترشک گفتندی ... بیرون آمد و این حدیث بگفت (بیهقی۱، ۵۶۱) ║ طباخی بود نام او ابوبکر ... که ... ابله‌گونه بود (گردیزی، ۱۵۲) ║ ۱۳۶۸ش. شکل رایج و شایع روایات مزبور این فرمانروای مقتدر و مغرور عیاش ابله‌گونه را ... تا حدی محبوب و مورد علاقۀ عوام قوم می‌ساخت (زرّین‌کوب۲، ۵۲۲)