درودگر

وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
درودگر ‎dorudgar‎ [گونۀ دیگر: دروگر؛ جمع: درودگران]
← نجار.
ق۴. یزید درودگران را درپیش داشت تا درختان همیبریدند و راه ها نرم همیکردند (بلعمی۲، ۴‏/۸۸۹‏) ║ ق۵. این‌همه را به آلت‌ها حاجت افتاد از چوب و آهن و پوست و غیر آن؛ پس آهن‌گر و درودگر و خرّاز پیدا آمد (غزالی۱، ۱‏/۷۴‏) ║ ق۶. شیخ‌الاسلام برخاست، در میان خانقاه درودگران چوب بریده بودند، از آن برینش چوب که از دندان اره افتاده بود هر دو آستین را پر کرد و از خانقاه بیرون آمد (سدیدالدین غزنوی، ۴۷) ║ ق۷. بر یک لقمه نان تا پخته شود سی‌صدوشصت کس کار می‌کنند، از کارنده و درونده و درودگر و آهن‌گر و دیگر حرفت‌ها (نجم دایه، ۵۱۷) ║ ق۸. زاهد و درودگر، این صنم را به‌منزلت پدرومادرند. چه ازسعی ایشان متولد گشته است و از عمل ایشان زاده. چگونه زن گردد و عیال سازند؟ (ثغری، ۹۸) ║ ق۹. از جانب چپ او برآید آلات درودگران چون اسکنه و پرماهه و اره و رنده و مانندِ آن (تنکلوشا، ۴۵) ║ ق۱۰. حیدر علیابادی دررسید با آن ده عیّار و گفت: ای ملک، همّت بربند که رفتیم تا حصار را بگیریم. امّا بفرمایید تا درودگران و آهنگران بیایند با استونچه‌ها! ملک‌زاد را درودگر و آهنگر همراه بود به هر تاخت که رفتی (ابومسلم‌نامه، ۲‏/۴۸۷‏) ║ ق۱۱. در مملکت او ما دو برادر درودگر بودیم، واقف و دانای شعبده‌های می‌دیت که طلسمات چوبین می‌ساخت (خالقداد۱، ۳۷۴) ║ ق۱۲. صاحب‌قران... آن شب را به استراحت به‌سر برده، در بیرون آمدن آفتاب عالم‌تاب به سریر نادری برآمده، مقرر فرمود که نجاران و درودگران و کشتی‌سازان را حاضر نمودند (محمد مروی، ۱‏/۲۶۰‏) ║ ق۱۳. خوشه تا خرمن، مشت تا خروار بی‌آگاهی و فرمان تو ندروند و خرمن نکنند و گردون نرانند و دانه از کاه بازنپردازند و به ترازو و جو سنگ نپیمایند و مزد درودگر و دهقان ندهند و به خانه نبرند (یغما، ۲‏/۵۸‏) ║ ق۱۴. اوّل شب عابد با خیّاط خوابیده نگه‌بانی به عهدة درودگر مفوّض شد، درودگر به‌جهتِ دفع نوم هیکل آدمی از چوب تراشیده بعداز اتمام عمل خیّاط را بیدار کرده به‌خواب رفت (مراغه​ای، ۴۳۲) ║ ۱۳۱۲ش. یک عده درودگر پایه‌های آهنی بساط خود را برای شکستن درها هم‌راه می‌آوردند. یکی از آنان برای خود خنجری از یک چنگک کفاشی ساخته، یعنی قلاب آن را شکسته و سر آن را تیز کرده‌بود (مستعان، ۲‏/۵۸۲‏) ║ ۱۳۴۵ش. قهرمانان قصّه‌ها به جانوران منحصر نمی‌شود بلکه برخی از حکایات مربوط است به... کفش‌گر، حجّام، درودگر،... طرّار،... برزی‌گر بچه،... کنیزکانِ آن‌کاره (یوسفی، ۱‏/۱۶۱‏) ║ ۱۳۷۷ش. هر مردی که آن حوالی باشد، کمک می‌کند تا مردانِ درودگر و آهن‌گر دروازه را مرمّت کنند (قاسم‌زاده، ۳۷) ║ ۱۳۸۷ش. میمونی او را بدید و به تقلید از او خواست گوه در چوب نهد و مرتکب خطا می‌شود و در آن گرفتار می‌آید و چون درودگر برمی‌گردد، میمون را مجازات می‌کند. {فاضل پاکزاد، ۱۳۸۶ هـ.ش} (فاضل پاکزاد: نامۀ بهارستان، ش۱۳-۱۴‏/۱۵۷‏)