وضعیت: «در حال ویراستاری»
بی‌امانی bi’amâni
(اسم) ۱. (از آسیب و خطر و مانند آن) آسوده‌خاطر و ایمن نبودن.
ق۶. وگر گویی امانم ده زمانی/ زمانی نیست ممکن بی‌امانی (عطّار۵، ۵۰) ║ ق۷. بی‌امانی ز مرگ معلوم است/ دل از آن طالب امانی نیست (دهستانی، ۱/۵۴۲) ║ ۱۳۶۲ش. اکنون آشفتگیِ شدید و بی‌امانی بر اوضاع حاکم شده بود (باستانی، ۱/۶۴) ║ ۱۳۷۷ش. امان ازین بی‌امانی / چه وحشت‌آور زمانی ـ که حدّ و عدّ ستم را/ کسی شمردن نیارد (بهبهانی، ۱۰۹۲)
۲. بدون آرزو و توقع بودن.
ق۷. بی امانی‌ست (ظ: بی‌امان است؟) مرد در وی از آنک / دهر جز جای بی‌امانی نیست (دهستانی، ۱/۵۴۲) ║ سزد گر بی‌امانی باشی از دهر / چو دنیا هست جای بی‌امانی (دهستانی، ۲/۹۹۰)