ابوین

وضعیت: «تأییدشده»
ابوین ‎abaveyn, -ayn‎ [گونۀ دیگر: ابوان؛ <ابویَن؛ ابَوین>؛ (مثنایِ اب)]
(اسم) پدر و مادر؛ والدین.
ق۶. به ازدواجِ ابوَین امتزاج مائَین حاصل آمد (ظهیری، ۴۲) ║ ق۷. درخت‌ها در سخن آمدند که فرزندان شایسته که به مکارم خصال آراسته باشند زین شیوه سپرده‌اند و حقّ ابوین رعایت کرده (جوینی، ۱‏/۴۱‏) ║ ق۸. تو بی رضای مادر ‌و ‌پدر بیرون آمده‌ای و بی خشنودی ابوین روی در سفر نهاده (نخشبی۱، ۳۴۸) ║ ق۹. چون ایّام حمل انقضا یافت، یحیی متولد شده، چشم ابوین به دیدار او روشن گشت (میرخواند، ۱‏/۴۲۶‏) ║ ق۱۰. امید می‌دارم که ایزد تعالی ابوین او را ولدی رشید کرامت کند (خواندمیر۱، ۱‏/۹۸‏) ║ ق۱۱. معظم امور نامرضیه که نزد خالق و خلایق پسندیده نیست مخالفت ابوین است (اسکندربیک، ۲‏/۱۱۲۲‏) ║ ق۱۳. پسران ... در مکتب از نازبرداری ابوین مهجور و کاری به‌جز تعلیم و ریاضتِ گوی‌بازی و مشی ندارند (میرزا ابوطالب، ۲۳۶) ║ محبّت علی از پدران ‌و مادران میراث مانده و از سعی ابوین تحصیل شده‌است (نورالدین جزایری، ۲‏/۲۹۳‏) ║ ق۱۴. پسر امین‌الملک، محمد خان نام، که طفل بیست‌ویک‌ماهه بود و خیلی طرف میل ابوین فوت کرده‌است (اعتمادالسلطنه۱، ۱۴۹) ║ ۱۳۴۷ش. ابوین و همخونان و نزدیکان نیز هریک تا حد معیّنی وظیفه‌دار تعلیم و راهنمائی زیردستان خود می‌باشند (شهری۴، ۱۹۰) ║ ۱۳۵۳ش. هریک از نامزدها می‌توانند، درصورت به‌هم خوردن وصلت منظور، هدایائی را که به طرف دیگر یا ابوین او برای وصلت منظور داده‌است مطالبه کند (مطهری۲، ۲۰)