وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
زیبایی‌شناس zibâyišenâs, -’i [املای دیگر: زیبائی‌شناس]
یک. (اسم) ۱. کسی که در زیبایی‌شناسی (معنای ۱) تخصص دارد.
۱۳۴۸ش. این سطور را آرنولد هاوزر منقد و زیبایی‌شناس معاصر امریکایی دربارۀ روشنفکران غربی گفته است (آل‌احمد۵، ۲/۲۷۶) ║ ۱۳۷۲ش. یک زیبائی‌شناس می‌گوید هنر تکاپویی است که زیبایی را پدید می‌آورد (جلال سخنور: ادبستان فرهنگ و هنر، ش۴۵/۹۲) ║ ۱۳۹۷ش. زیبایی‌شناس تکاملی و یا کسی که به رویکرد تکاملی تعلق خاطر دارد، قاعدتاً باید در قبال خصایص زیبایی‌شناختی به فراافکنی خصایص زیبایی‌شناسی پایبند باشد، نه آن‌که موضعی رئالیستی اتخاذ کند (علی وکیلی بالادزایی - هادی صمدی: کیمیای هنر، ش۲۷/۷۲)
۲. کسی که در زمینۀ زیبایی دارای معیارهای شخصی است، آن را تحسین می‌کند و از آن لذت می‌برد.
۱۳۷۸ش. اکنون جامعه از افراد خود انتظار دارد برای زندگی در آن فردی دوستدار حقیقت، مطلع، بردبار، محترم، پشتیبان آزادی، زیبایی‌شناس و خواستار برجا گذاردن جهانی بهتر برای زندگی دیگران باشد (بهرام فولادی: تحقیقات اطلاع‌رسانی کتابخانه‌های عمومی، ش۳۳/۳۱) ║ ۱۳۸۴ش. در میان ناشران یک ناشر زیبایی‌شناس حرفه‌ای و هنرمند داریم که خیلی هم معروف است (زری نعیمی: جهان کتاب، ش۲۰۱/۴۱) ║ ۱۳۹۵ش. باید به انسان‌ها فرصت تجربۀ زیبایی‌شناختی داد. چون انسان موجودی زیبایی‌شناس و زیبایی‌آفرین است و تجربۀ زیبایی‌شناختی به کمال انسان کمک می‌کند (احمد شهدادی: الهیات هنر، ش۷/۶۲)
دو. (صفت) (درمورد ذهن، نگرش و مانند آن) که زیبایی را تحسین می‌کند و از آن لذت می‌برد.
۱۳۷۱ش. اخلاقیات، نه از ذهن زیبایی‌شناس وی [پروست]، نه از قریحۀ فرانسوی‌اش و درنتیجه نه از آثارش نمی‌توانست جدا باشد (شهرام کامران‌فر: ادبستان فرهنگ و هنر، ش۹/۳۳) ║ ۱۳۹۷ش. مضامین رویکردها: بخشیدن نگرش زیبایی‌شناس و زیبایی‌بین به دانش‌آموزان و منتشر ساختن معنای موجود در ورای زیبایی‌ها توسط معلم (حسن حیدرپور و دیگران: مسائل کابردی تعلیم و تربیت اسلامی، ش۲۳/۴۷)