وضعیت: «تأییدشده»
اتاوه etâve [گونۀ دیگر: اتاوت؛ جمع: اتاوات، اتاوی؛ <از عربی اتاوة>]
(اسم) مالیات؛ خراج.
ق۶. آن غلّه‌ای باشد بر سبیل وظیفه و ... آن را ضریبه و اتاوه خوانند (ابوالفتوح، ۱۴/۴۴) ║ ق۷. همواره اجداد تو اتاوات و احمال و خراج و باج سوی خزانه‌خانهٔ ایشان می‌فرستادند (ابن بی‌بی، ۱/۷۶) ║ رسولی ... با بیست‌هزار دینار از وجوه اتاوهٔ مقرره وارد شد (سیرت جلال‌الدین، ۲۲۶) ║ ق۸. تکفور هر سال، بر سبیل خراج و اتاوه، مالی معیّن به سلطان ناصر مصر می‌فرستاد از بهر قهر و دفع مواد فساد ایشان (ابوالقاسم کاشانی۱، ۷۹) ║ ق۱۲. خسرو عالی‌حسب ... هر صبح از شام و حلب جَلَب و با سیف مصری هر شام از هند اتاوه و باج و سلب طلب کردی (مهدی استرآبادی، ۶۲۷)