وضعیت: «تأییدشده»
ابزارخور abzârxor [<← ابزار۱ + خور (← خوردن)>]
یک. (صفت) ۱. (ورزش) (در کوه‌نوردی، درمورد سنگ یا صخره) دارای شکاف‌هایی که می‌توان ابزارهایی مانند میخ و گُوه را در آن‌ها فروبرد و محکم کرد.
۲. (درمورد چوب، فلز و مانند آن‌ها) دارای قابلیت ابزار خوردن.
۱۳۸۲ش. بغل‌کاس: شیئی همچون جعبه یا میز که بغل، یعنی جای ابزارخورِ آن گود باشد (طباطبایی، ۱۳)
دو. (اسم) جای مناسب برای ابزار زدن، مانند لبه و حاشیۀ سنگ و چوب.