وضعیت: «در دست علوم انسانی»
سپاهیگری sepâhigari
(اسم) سپاهی بودن یا ویژگی‌های افراد سپاهی را داشتن (معنای سپاهی ۱).
ق۵. از آغاز عمر من هشت سال تمام که گذشت مرا آرزوی شکره‌داری پدید آمد و دل اندر آن بستم و مدّت شصت سال به این شغل اشتغال نمودم و سپاهیگری و خدمت سلطان به این سبب اختیار کردم (ابوالحسن نسوی، ۷۵) ║ ق۷. سیّم آنچه تعلق به قوّت و شجاعت دارد، مانند سواری و سپاهیگری و ضبط ثغور و دفع اعدا، و این صناعت فروسیّت بود (خواجه نصیر۱، ۲۱۲) ║ ق۸. هولاگو خان ... هر کس را که در سپاهیگری پسندیده دید به دست آورد (رشیدالدین فضل‌الله۱۳، ۲/۱۰۵۰) ║ ق۹. شما به این مردی نان سپاهیگری می‌خورید؟ (اسفزاری، ۱/۱۹۲) ║ ق۱۰. میرزا اسکندر بر ایشان تاخته و امیر بوته و خواجه محمد مشرّف سمنانی را با جمعی که از سپاهیگری وقوفی نداشتند به قتل آوردند (روملو، ۱/۲۵۴) ║ ق۱۱. عثمان‌پاشا ... جلادت و سپاهیگری اهل تبریز را بسیار دیده بود (اسکندر بیک، ۱/۴۷۸) ║ ق۱۲. مسیح بنا نمود حسین را تعلیم دادن و هر روز او را تعلیم می‌داد تا از قانون سپاهیگری و عیّاری و شمشیربازی به حدّ کمال رسید (حسین کرد، ۴۹) ║ ق۱۳. در فنون مهندسی و اطلاع از مشق نظام و اکثر فنون سپاهیگری مهارتی کامل دارد (خاوری، ۲/۱۰۷۲) ║ ق۱۴. ترکمانان سمت آسیای میانی خود طبعاً میل مفرطی به سپاهیگری داشته‌اند (اختر، ۵/۳۹۹۴) ║ ۱۳۰۹ش. چون شب شده بود به رسم سپاهیگری رفتار کرده و در دیواربست سواره تشریف نیاوردند (نواب رضوی، ۱/۵۲۰) ║ ۱۳۳۸ش. ای سروران نیک‌نهاد، من پهلوان سرگردانم، حرفۀ من سپاهیگری و کار من پشتیبانی از کسانی است که به حمایت محتاجند (قاضی۱، ۲/۸۵۵) ║ ۱۳۵۴ش. مطابق خوی سپاهیگری انضباط و اطاعت را بر هر صفتی دیگر ترجیح می‌داد (دشتی، ۱۳۹) ║ ۱۳۶۸ش. در رفتار و کردارش خلق‌وخوی عشایری و سپاهیگری نهفته بود (بهمن‌بیگی، ۱۷۷)