فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

سرب

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سرب ‎sarab‎ [جمع: اسراب]
(اسم) حفره یا سوراخی در زیرِ زمین.
ق۵. وز مغرب آفتاب چو برزد مترس اگر/ بیرون کنی تو نیز به یمگان سر از سرب (ناصر خسرو۱، ۱‏/۲۰۹‏) ║ ق۶. در صحرا بانگ شیر شنیدم در سربی گریختم (محمد طوسی، ۳۵۰)

معنی سرب | فرهنگ جامع زبان فارسی