زهر

وضعیت: «تأییدشده»
زهر ‎zah(a)r‎ [هم‌آوا: ظهر؛ جمع: ازاهیر، ازهار]
(اسم) گل یا شکوفه.
ق۶. این مقدمه متسق است به ذکر حال فلان که از شجرۀ طیّبۀ نبوت زهری است فایح و بر ذروۀ فلک رسالت زهره‌ای است لایح (بهاءالدین بغدادی، ۱۰۰) ║ ق۷. من نپرهیزم ز روی دوست دیدن بعد‌ از این / کی کند پرهیز بلبل از گل و نحل از زهر (سیف فرغانی، ۳‏/۱۹۱‏) ║ ق۸. شاخ سرسبز آن زهر و شجرۀ طیبۀ آن ثمر ... در منبت شرف و مغرس سعادت ناضر و نامی است (عزیز استرآبادی، ۴۱۲) ║ ق۹. چون شکوفۀ شاخسار آن حدیقۀ انس از نقاب مُسوّده عزم مجالی ریاض بیاض کرد ... با عقل دوربین اندیشه کردم که این غنچة گلبن هنر که نورش نوربخش زهر چمن فلک اخضر است، (بیت) به حضرت که برم کو سزای آن باشد/ کجا به تحفه فرستم که جای آن باشد (سراج شیرازی، ۴۸) ║ ق۱۱. در اول‌های ایام شکوفه اجتماعیدند / شکفته‌روی و خندان چون زهر سلطان و خانینا (طرزی، ۲۸۱) ║ ق۱۳. خاک سیاه تا نخورد صدهزار بیل/ کی مغرس شجر شود و منبت زهر (قاآنی، ۲۰۷)