وضعیت: «در حال ویراستاری»
بی‌کفایت bikefâyat
(صفت) ۱. (کسی) که به سبب نداشتن توانایی و تدبیر، نمی‌تواند کارها را به بهترین شکل انجام دهد؛ نالایق ؛ بی‌کفایتی۱.
ق۵. هر آنگاه که وزیر بی‌کفایت باشد و پادشاه غافل، نشانش آن باشد که یک عامل را از دیوان دو عمل فرمایند (نظام الملک، ۲۱۴) ║ ق۶. حکما گفته‌اند که هر پادشاه که وزارت خویش به بی‌کفایت داد، مُلک خود را در خطر افکند (ابوحامد کرمانی، ۱۳۸) ║ ق۷. تا اثر کرَم پدران با ایشان بُوَد، طبع ایشان به مروّت و کرم مایل بُوَد و چون روزگار برآید و آن اثر منمحی شود، بی‌هنر و بی‌کفایت و ذلیل و خسیس‌طبع شوند (خواجه نصیر۲، ۵۶۷) ║ ق۸. عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم:/ روزی به سر درآیم زین عقل بی‌کفایت (اوحدی، ۱۳۷) ║ ق۱۴. کارهای دولتی تمام در دست امرای بی‌درایت و خواجه‌سرایان بی‌کفایت بود (محمدمهدی اصفهانی، ۱۸۴) ║ ۱۳۰۵ش. آن دولت و آن نیرو دادِ ملت را از زمامدارانِ بی‌کفایت و بی‌علاقه به میهن خواهند ستانید (مشفق۲، ۲۶۸) ║ ۱۳۳۳ش. اگر امیری در پیِ قمار باشد ... بی‌لیاقت و بی‌کفایت محسوب می‌شود (مینوی۱، ۸۸) ║ ۱۳۷۱ش. خانوادۀ او را بی‌سلیقه و بی‌عرضه، بی‌کفایت و مهمان‌ندیده می‌دیدند (شهری۱، ۳/۶۰)
۲. (کسی) که توانِ بدنی کم یا جثّۀ ضعیفی دارد.
ق۹. گفتند برادران یوسف: ... ده تن از اقویاییم و به محبّت سزاوارتریم از این دو کودک ضعیف‌بنیتِ بی‌کفایت (معین‌الدین فراهی، ۱۵۳)
۳. (چیزی) کمتر از اندازۀ نیاز یا پایین‌تر از حدّ انتظار؛ ناکافی ؛ بی‌کفایتی۲.
۱۳۷۵ش. حقوق داوود بی‌کفایت بود (مندنی‌پور۱، ۲/۴۹۰)
۴. (امری) که همۀ نیازها یا انتظارات را برآورده نمی‌کند و ناقص یا ناکافی است.
۱۳۷۶ش. حاکمان توتالیتر به حقیقت محجوب و جاهل‌اند ... جهلی که فرزند روش بی‌کفایتِ خبرگیری است (کیان، ش۳۷/۱۱)