وضعیت: «تأییدشده»
ابدا(ء)۲ ebdâ(’) [هم‌آوا: ابداع؛ <عربی، اصطلاح قرآنی>]
(اسم) آغاز کردن آفرینش؛ آفریدن.
ق۶. مقصود کلّی و غرض اصلی در انشا و ابدای اجرام علْوی و اجسام سفلی آفرینش آدمی است (ظهیری، ۲۷) ║ ابدا و اعادت خلق ازرویِ ظاهر نشأۀ اولی و نشأۀ اخری است و ازرویِ باطن اشارت است فرا تغیّر اوقات و تکرّر احوال ارباب‌القلوب (میبدی، ۷/۳۹۷) ║ ق۸. اجرای سنت الهی در ابدای مکونات نامتناهی بر آن جملت است که ... به هر قرنی صاحب‌قرانی عظیم‌شوکت مهیب‌صولت ... جهت ازاحت آن خلل و ازالت آن زلل برخیزد (رشیدالدین فضل‌الله۱۳، ۱/۲۸۷)
ابدا(ء) کردن
↑ ابدا(ء)۲.
ق۶. باطل برای اهلش هیچ خیر ابدا نکند به اول و اعادت نکند به آخر... مراد به باطل ابلیس است یعنی ابلیس ابدا و اعادت نتواند کردن (ابوالفتوح، ۱۶/۸۴) ║ حسین‌بن فضل... گفت: جواب از آیت سیُم که گفت: هر روز در شأنی است به اول اِبدا کرد و به دیگر احوال اعادت کند، گفت: عبدالله طاهر برخاست و بوسه بر سر او داد و خراج او مسبوع کرد (ابوالفتوح، ۱۸/۱۹۴)